De Odyssee van de Chloor-Gladiatoren: van jonge honden tot wijze mannen.
Er was eens, in de nevelige oudheid van de jaren tachtig (omstreeks 1983-1989 om precies te zijn), een groep jonge goden. Zij werden gesmeed in het chloorwater van het Helperbad, verenigd onder de vlag van G.S.Z.C. De Walvisch (met s-c-h, want we zijn geen barbaren). Hun motto? Drank, List en Conditie.
In die tijd betekende ‘Conditie’ dat je vier partjes speelde zonder te blikken of blozen., ‘Drank’ dat het bier koud moest zijn in de Tapperij of op de kroeg., en ‘List’ de manier waarop je net iets slimmer speelde dan ZCG..
Nu, bijna veertig jaar later, is de definitie iets verschoven. ‘Conditie’ is tegenwoordig kunnen opstaan uit een diepe fauteuil zonder kreunen. ‘Drank’ is een mooie Barolo die moet ‘ademen’ (net als de heren zelf bij het trappenlopen). En ‘List’? Dat is hoe je thuis uitlegt dat het diner weer tot 04:00 uur duurde.
De traditie Al sinds die legendarische inauguratie in 1986 bij Klaas aan de Hoge der Aa, komen deze mannen elk jaar rond kerst samen. Het concept is even simpel als briljant: een potluck van astronomische proporties. Iedereen een taak. De één doet de soep, de ander het hoofdgerecht, weer een ander de wijn.
In de beginjaren, laten we eerlijk zijn, was het culinaire niveau soms twijfelachtig (studentenpasta en goedkope wijn). Maar kijk ze nu! Er wordt gesproken over cuisson, er draaien biggetjes aan het spit in Haaksbergen (2023) en er worden oesters geslurpt alsof ze nooit anders gedaan hebben. De gesprekken zijn geëvolueerd van "Welk meisje in de soos?" naar "Hoe gaat het zakelijk?", "Hoe is het spiritueel?" en "Heeft jouw kleinkind ook al tandjes?". Want ja, de Jonge Honden zijn inmiddels Opa’s. Oudere Jongeren, zoals het thema in 2015 treffend luidde.
Een Reis door de Tijd Als we terugkijken in de notulen, zien we een bonte stoet aan herinneringen:
- We zien ze als Gangsters in 1988 (toen ze nog dachten dat ze gevaarlijk waren).
- We zien ze schaatsen in Smoking in Wanneperveen (2001), een esthetisch hoogtepunt, maar een thermische nachtmerrie.
- We zien ze als Monniken op Schiermonnikoog (1992), een profetische voorbode van hun huidige wijsheid.
- En we herinneren ons de Flower Power in Haarlem (1995), waar het nieuwe parket van Frans voor altijd getekend werd door de Hippie danspasjes.
Van Barcelona tot Terschelling, van de kookstudio in Den Bosch tot de mountainbiken in Amersfoort: overal hebben de heren hun territorium gemarkeerd. De dresscode veranderde langzaam van strak in het pak (Black Tie) naar het meer vergevingsgezinde ‘Jasje Dasje’. De buikomvang groeide mee met de welvaart, maar de kameraadschap bleef onwrikbaar.
Het Gezang Geen diner is compleet zonder de vaste liederen. Wanneer de wijn vloeit, klinkt het onvermijdelijk. Eerst dromerig: "Wij gaan naar het eiland Hawaii..." (Waarschijnlijk omdat het daar warmer is dan in een tochtige schuur in Onnen).
Dan, als de rookpauze nadert: "Wij gaan naar buiten, waar de vogeltjes fluiten!"
En natuurlijk, het culinaire appreciatie-lied dat menig ober de stuipen op het lijf jaagt, maar hier met liefde wordt gezongen als niet alleen de soep op tafel komt: "Soepen, soepen, soepen... Smeer ‘m en goa poepen. Hoi."
Het is poëzie. Puur en onversneden.
Op naar de 40! En nu, na een historisch verantwoorde editie in 2024 op Schiermonnikoog – waar tussen de verhalen over de Walvisvaart en Lenny Kuhr zelfs de SS’ers nog even voorbijkwamen (je moet toch wat te bespreken hebben) – kijken de heren vooruit.
De horizon gloort. 2026. Het jaar waarin deze traditie 40 jaar bestaat. Veertig jaar! Dat is langer dan menig huwelijk, langer dan de Berlijnse Muur stond, en zeker langer dan de gemiddelde conditie van een waterpolospeler na zijn pensioen.
Heren van de Walvisch, hef het glas. Op de vriendschap, op de grijze haren, en op het feit dat jullie elkaar na vier decennia nog steeds niet zat zijn.
Drank, List, Conditie... en Soep'n!